Κυριακή, Σεπτεμβρίου 23, 2007

Θάνατος αργός...

Μεσημέρι αποκοιμήθηκε η αγάπη μου,
αφού πρώτα μουρμούρισε λόγια αναπάντεχα,
μαύρα και κόκκινα, λόγια πικρά.

Ένα πρωί ξανάνοιξε για μια στιγμή τα μάτια,
με άγγιξε στα ακροδάχτυλα
και μού ‘πε το αντίο.

Δεν την ξανάδα από τότε… και ούτε θα την ξαναδώ.

Η αγάπη πεθαίνει αργά… και βασανιστικά…
...

4 σχόλια:

3 parties a day είπε...

Με κίνδυνο να θυμίσω κάποια άλλη, θα πω πως αυτό που έγραψες είναι φοβερό. Με όλες τις έννοιες που δίνουμε στη λέξη.

Σπίθας είπε...

Είναι μέσα μας και ζωντανή.
οχι, ρε κορίτσια...τι θα μείνει;

morfeas είπε...

Η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ. Ακόμα κι όταν δεν έχεις δίπλα σου αυτόν που αγαπούσες. Ακόμα κι όταν έχει πει λόγια σκληρά. Πάντα θα υπάρχει κάτι όμορφο που θα θυμάσαι. Ένα μικρό κομμάτι ευτυχίας που θα σου τον θυμίζει. Πάντα...

synas είπε...

3 pad, απλώς οδυνηρό...

σπίθα, δεν πεθαίνει η αγάπη εν γένει...

morfea, ναι, πάντα...