Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007

Απελπισία

Περίπου στα μισά της διαδρομής,
ακούμπησα κάτω το σακίδιο μου και ξάπλωσα στο χώμα.

Το καταφύγι ήταν πολύ μακριά ακόμα
κι η επιστροφή γεμάτη γκρεμούς.
Πώς έφτασα μέχρι εδώ;

Έκλεισα τα μάτια και προσευχήθηκα
να διακτινιστώ στην ασφάλεια του σπιτιού μου.
Χωρίς πίστη όμως
δεν εισακούγεται καμιά σου επιθυμία·

κι έτσι μόλις ανέτειλε ο ήλιος,
παράτησα το σακίδιο στη μέση του πουθενά
και βούτηξα στο κενό…
...

2 σχόλια:

Λύσιππος είπε...

Deus ex machina του εαυτού σου, δηλαδή.

synas είπε...

Αυτή σε έσωζαν υποτίθεται... δεν σε πέταγαν απ' το γκρεμό (για να μην κουράζεσαι να πέφτεις από μόνος σου...)